Meprobamat to lek uspokajający i przeciwlękowy z grupy karbamaminianów, wycofany w większości krajów, w tym w Polsce. To organiczny związek chemiczny z grupy karbaminianów alkanodioli, zsyntetyzowany w maju 1950 roku przez Bernarda Jana Ludwika i Franka Bergera. Został wprowadzony do lecznictwa w maju 1955 roku, jako jeden z pierwszych leków przeciwlękowych. Działa jako depresant. Działa depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (poprzez GABA) i wykazuje działanie miorelaksacyjne. Został zastąpiony przez benzodiazepiny ze względu na wysoki potencjał uzależniający, toksyczność i ryzyko zatruć. Działa uspokajająco i przeciwlękowo (w dawkach 0,2-0,4 g) oraz nasennie (w dawkach 0,4-0,8 g). Historycznie był stosowany w stanach lękowych, leczeniu depresji (antydepresant), leczeniu bólu, rozluźnieniu mięśni, napięciu nerwowym i zaburzeniach snu. Wykazuje działanie uspokajające, przeciwlękowe, nasenne, przeciwbólowe, znieczulające i miorelaksacyjne (rozluźniające mięśnie). Meprobamat był sprzedawany między innymi pod nazwą Miltown przez Wallace Laboratories i Equanil przez Wyeth i meprobamat to pochodna karbaminianu stosowana jako lek przeciwlękowy. Przez pewien czas był najlepiej sprzedającym się środkiem uspokajającym o słabym działaniu, ale został w dużej mierze zastąpiony przez benzodiazepiny ze względu na ich szerszy indeks terapeutyczny (niższe ryzyko toksyczności w dawkach terapeutycznych) i mniejszą częstość występowania poważnych działań niepożądanych. Istnieje wysokie ryzyko uzależnienia, możliwość wystąpienia agranulocytozy, niedokrwistości aplastycznej oraz zespołu behawioralnej intoksykacji. Obecnie ma znaczenie marginalne i jest rzadko stosowany na świecie. W Polsce nie jest zarejestrowany żaden produkt leczniczy z tą substancją czynną. Wprowadzony w latach 50. XX wieku (znany m.in. pod markami Miltown, Equanil). Do czasu wprowadzenia benzodiazepin, które go stopniowo wyparły, był głównym przedstawicielem leków przeciwlękowych, szeroko stosowanym w lecznictwie psychiatrycznym. Ze względu na wysoki potencjał uzależniający, silne działania niepożądane i ryzyko przedawkowania, został prawie całkowicie zastąpiony przez benzodiazepiny w latach 70 XX wieku i wycofany z użycia w wielu krajach, w tym w Polsce. W porównaniu z benzodiazepinami meprobamat działa silniej nasennie, słabiej uspokajająco i przeciwlękowo. Wykazuje dużą toksyczność (niebezpieczeństwo niedokrwistości aplastycznej, agranulocytozy). Kumulując się w ustroju może prowadzić do zatruć. Powoduje częste i uciążliwe objawy uboczne, m.in. „zespół behawioralnej intoksykacji”. Obecnie lek ma znaczenie marginalne, na świecie stosowany rzadko, z tendencją wyraźnie spadkową. W Polsce nie jest obecnie zarejestrowany żaden preparat leczniczy zawierający substancję czynną meprobamat. Dawniej były dostępne preparaty: Meprobamat i połączenie meprobamatu z bromkiem oksyfenoniowym: Spasmobamat Preparaty te były wytwarzane przez ówczesne Starogardzkie Zakłady Farmaeutyczne Polfa (obecnie ZF Polpharma S.A.) oraz ówczesne Łowickie Zakłady Farmaceutyczne Polfa (obecnie Nycomed Pharma Sp. z.o.o.). Obecnie na świecie meprobamat jest zarejestrowany jako lek i stosowany jako lek tylko w RPA (Republice Południowej Afryki).

Historia: Frank Berger pracował w laboratorium brytyjskiej firmy farmaceutycznej, poszukując środka konserwującego penicylinę, gdy zauważył, że związek o nazwie mefenezyna (lub myanezyna) uspokajał gryzonie laboratoryjne, nie powodując u nich faktycznego działania sedatywnego. Berger odniósł się później do tego „uspokajającego” efektu w historycznym już artykule opublikowanym w „British Journal of Pharmacology” w 1946 roku. Stosowanie mefenezyny jako środka uspokajającego miało jednak trzy główne wady: bardzo krótki czas działania, silniejszy wpływ na rdzeń kręgowy niż na mózg (co skutkowało bardzo niskim indeksem terapeutycznym) oraz słabe działanie. W maju 1950 roku, po przeprowadzce do Carter Products w New Jersey, Frank Berger i chemik Bernard John Ludwig zsyntetyzowali chemicznie pokrewny związek uspokajający, meprobamat, który przezwyciężył te trzy wady. Wallace Laboratories, spółka zależna Carter Products, kupiła licencję i nadała swojemu nowemu produktowi nazwę „Miltown” na cześć dzielnicy Milltown w stanie New Jersey. Wprowadzony na rynek w 1955 roku, szybko stał się pierwszym przebojowym lekiem psychotropowym w historii Ameryki, zyskując popularność w Hollywood i sławę dzięki pozornie cudownym efektom. Od tego czasu był sprzedawany pod ponad 100 nazwami handlowymi, od Amepromatu, przez Quivet, po Zirpon.

Badanie przeprowadzone w grudniu 1955 roku na 101 pacjentach w Mississippi State Hospital w Whitfield, w hrabstwie Rankin w stanie Mississippi, wykazało skuteczność meprobamatu w łagodzeniu „objawów psychicznych”: 3% pacjentów całkowicie wyzdrowiało, 29% odczuło znaczną poprawę, 50% nieco się poprawiło, a 18% odczuło niewielką zmianę. Pacjenci z tendencją do autodestrukcji stali się bardziej współpracujący i spokojniejsi, a także odzyskali zdolność logicznego myślenia. W 50% przypadków relaksacja przyniosła lepsze nawyki związane ze snem. Po badaniu zaprzestano hydroterapii i wszelkich rodzajów terapii wstrząsowej. Do 1956 roku stwierdzono, że meprobamat pomaga w leczeniu alkoholizmu. Do 1957 roku w samych Stanach Zjednoczonych zrealizowano ponad 36 milionów recept na meprobamat, wyprodukowano miliard tabletek, co stanowiło jedną trzecią wszystkich wypisywanych recept. Berger, dyrektor kliniczny Wallace Laboratories, opisał go jako środek zwiotczający ośrodkowy układ nerwowy, podczas gdy inne środki uspokajające hamowały jego działanie. Badanie przeprowadzone na Uniwersytecie Michigan wykazało, że meprobamat wpływał na zdolność prowadzenia pojazdów. Chociaż pacjenci zgłaszali, że łatwiej się odprężają, meprobamat nie łagodził całkowicie ich napięcia. Ujawnienia te pojawiły się na specjalnym spotkaniu naukowym w hotelu Barbizon Plaza w Nowym Jorku, podczas którego Aldous Huxley wygłosił wieczorne przemówienie. Przewidział on opracowanie wielu substancji chemicznych „zdolnych do zmiany jakości ludzkiej świadomości” w ciągu najbliższych kilku lat.

Meprobamat był jednym z pierwszych leków szeroko reklamowanych w opinii publicznej, a jego użytkownik Milton Berle intensywnie promował go w swoim programie telewizyjnym, nazywając siebie „Wujkiem Miltownem”. Miltown szybko stał się wszechobecny w amerykańskim życiu lat 50. XX wieku. Do końca 1956 roku zażywał go co dwudziesty Amerykanin, a popularni komicy żartowali z niego równie często, co z Elvisa Presleya.

W styczniu 1960 roku Carter Products, Inc. i American Home Products Corporation (która sprzedawała meprobamat pod nazwą Equanil) zostały oskarżone o spisek mający na celu zmonopolizowanie rynku łagodnych środków uspokajających. Ujawniono, że sprzedaż meprobamatu przyniosła oskarżonym 40 000 000 dolarów. Z tej kwoty około dwie trzecie przypadło American Home Products, a około jedna trzecia Carterowi. Rząd USA wystąpił o wydanie nakazu nakazującego Carterowi bezpłatne udostępnienie patentu na meprobamat każdej firmie, która chce go używać.

W kwietniu 1965 roku meprobamat został usunięty z listy leków uspokajających, gdy eksperci orzekli, że lek ten jest lekiem nasennym. Farmakopea Stanów Zjednoczonych opublikowała orzeczenie. Jednocześnie w „Listach Medycznych” ujawniono, że meprobamat może uzależniać w dawkach niewiele przekraczających zalecane. W grudniu 1967 roku meprobamat został objęty poprawkami do ustawy o żywności, lekach i kosmetykach (Food, Drug and Cosmetic Act) dotyczącymi kontroli nadużyć. Nakazano prowadzenie dokumentacji dotyczącej produkcji i dystrybucji. Wprowadzono ograniczenia dotyczące okresu ważności recept i ponownego wystawienia recepty.

Produkcja i stosowanie leku było kontynuowane przez całe lata 60. XX wieku, ale w 1970 roku meprobamat został uznany za substancję kontrolowaną po odkryciu, że powoduje uzależnienie fizyczne i psychiczne i przestał być lekiem w USA i stał się substancją kontrolowaną.

Meprobamat, podobnie jak karizoprodol i barbiturany, został zastąpiony głównie benzodiazepinami ze względu na ich szersze okno terapeutyczne, mniej poważne działania niepożądane i większe bezpieczeństwo fizyczne w przypadku przedawkowania od lat 70. XX wieku.

19 stycznia 2012 roku Europejska Agencja Leków (EMA) cofnęła pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w Unii Europejskiej wszystkich leków zawierających meprobamat „z powodu poważnych działań niepożądanych obserwowanych podczas stosowania tego leku”. Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi Agencji „stwierdził, że korzyści płynące ze stosowania meprobamatu nie przewyższają ryzyka”. W październiku 2013 r. Kanada również wycofała pozwolenie na dopuszczenie do obrotu

Wskazania: Meprobamat jest zarejestrowany nadal w RPA (Republice Południowej Afryki) do krótkotrwałego łagodzenia lęku, chociaż nie wiadomo, czy domniemane działanie przeciwlękowe meprobamatu można oddzielić od jego działania uspokajającego. Jego skuteczność jako selektywnego środka w leczeniu lęku nie została udowodniona u ludzi i nie jest on stosowany w tym celu tak często, jak benzodiazepiny. Meprobamat jest dostępny w tabletkach 200 i 400 mg do podawania doustnego. Jest również składnikiem leku złożonego Equagesic (wycofanego w Wielkiej Brytanii w 2002 r.), działającego jako środek zwiotczający mięśnie. Meprobamat, podobnie jak barbiturany, ma potencjał przeciwbólowy i znieczulający. Jest również składnikiem leków złożonych Stopayne i Stilpane w RPA w kapsułkach [wraz z paracetamolem (acetaminofenem), kofeiną i fosforanem kodeiny]. 

Problemy zdrowotne: Meprobamat jest lekiem z Wykazu IV (S5 w Republice Południowej Afryki) zgodnie z Konwencją o substancjach psychotropowych. Przy długotrwałym stosowaniu może powodować uzależnienie fizyczne i potencjalnie zagrażający życiu zespół abstynencyjny podobny do tego występującego po barbituranach i alkoholu (delirium tremens). Z tego powodu odstawienie leku często osiąga się poprzez przedłużony schemat leczenia, polegający na powolnym zmniejszaniu dawek przez okres tygodni, a nawet miesięcy. Alternatywnie, pacjent może zostać przestawiony na dłużej działający lek gabaergiczny, taki jak diazepam (podobnie jak w przypadku terapii metadonem w leczeniu uzależnienia od opioidów), przed podjęciem próby stopniowego odstawiania leku. Chociaż powszechnie uważa się, że ostry obrzęk mózgu był pierwotną przyczyną śmierci aktora i mistrza sztuk walki Bruce'a Lee w 1973 roku, innym czynnikiem, który mógł się do tego przyczynić, była decyzja o przyjmowaniu leku Equagesic (marka łącząca meprobamat i aspirynę). „W styczniowym wydaniu Drug Safety Update z 2008 r. w artykule prasowym ogłoszono europejski przegląd karizoprodolu, w którym Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi stwierdził, że ryzyko leczenia przewyższa korzyści. Przegląd ten został zainicjowany obawami Norweskiej Agencji Leków, że karizoprodol (przekształcany w meprobamat po podaniu) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem nadużywania, uzależnienia, zatrucia i zaburzeń psychomotorycznych”. Luty 2008 r. W styczniu 2012 r. Europejska Agencja Leków zaleciła zawieszenie pozwoleń na dopuszczenie do obrotu leków zawierających meprobamat w Unii Europejskiej.

Synteza chemiczna: Meprobamat, 2-metylo-2-propylo-1,3-propanodiol dikarbaminian, jest syntetyzowany w reakcji 2-metylowaleraldehydu z dwiema cząsteczkami formaldehydu, a następnie przekształceniu powstałego 2-metylo-2-propylopropano-1,3-diolu w dikarbaminian poprzez kolejne reakcje z fosgenem i amoniakiem.

Mechanizm działania: Chociaż meprobamat był reklamowany jako bezpieczniejszy, wykazuje on większość efektów farmakologicznych i zagrożeń barbituranów i działa w miejscu wiązania barbituranów (choć w skutecznych dawkach jest mniej uspokajający). Donoszono, że ma pewne właściwości przeciwdrgawkowe w przypadku napadów nieświadomości, ale może zaostrzać uogólnione napady toniczno-kloniczne. Dokładny mechanizm działania meprobamatu nie jest w pełni poznany. Uważa się jednak, że meprobamat działa podobnie do benzodiazepin, działając jako pozytywny allosteryczny modulator receptora GABA-A. W przeciwieństwie do benzodiazepin, w badaniach na zwierzętach wykazano, że meprobamat zachowuje większość swoich efektów bez obecności kwasu gamma-aminomasłowego, co może również czynić meprobamat bezpośrednim agonistą receptora GABA-A podobnie jak barbiturany. W badaniach na zwierzętach wykazano, że działa on w wielu miejscach ośrodkowego układu nerwowego, w tym we wzgórzu i układzie limbicznym. Meprobamat wiąże się z receptorami GABA-A, co przerywa komunikację neuronalną w tworze siateczkowatym i rdzeniu kręgowym, powodując sedację i zmianę percepcji bólu. Meprobamat ma zdolność aktywowania prądów nawet w przypadku braku GABA-A. Ta stosunkowo unikalna właściwość sprawia, że meprobamat jest wyjątkowo niebezpieczny w przypadku stosowania w połączeniu z innymi lekami działającymi na receptory GABA-A (w tym z alkoholem). W przeciwieństwie do benzodiazepin, meprobamat w wyższych dawkach wywołuje bezpośredni agonizm receptora GABA-A, co skutkuje silniejszym działaniem uspokajającym w porównaniu z benzodiazepinami. Z tego powodu meprobamat można opisać jako bardziej zbliżony do barbituranów niż benzodiazepin. Meprobamat jest również inhibitorem wychwytu zwrotnego adenozyny, co czyni go wyjątkowym wśród leków nasennych. Meprobamat jest silnym inhibitorem wychwytu zwrotnego adenozyny. Do powiązanych z nim leków należą karizoprodol i tybamat (proleki meprobamatu), fenprobamat, felbamat, mebutamat i metokarbamol. Aktywnym metabolitem i prekursorem meprobamatu jest 2-metylo-2-propylo-1,3-propanodiol (MPP), czyli prosty alkilodiol. Meprobamat wywołuje podobne efekty jak barbiturany. Jest aktywnym metabolitem innego leku karizoprodolu, do którego jego działanie jest niezwykle zbliżone. Jego efekty są również bardzo zbliżone do aktywnego metabolitu meprobamatu, czyli 2-metylo-2-propylo-1,3-propanodiolu (MPP).

Objawy przedawkowania meprobamatu obejmują senność, ból głowy, ospałość, brak reakcji lub śpiączkę; utratę kontroli nad mięśniami; poważne upośledzenie lub zatrzymanie oddechu; lub wstrząs. Zgłaszano zgony po spożyciu zaledwie 12 gram meprobamatu i przeżycia po spożyciu nawet 40 gram. W przypadku przedawkowania tabletki meprobamatu mogą utworzyć bezoar żołądkowy, co wymaga fizycznego usunięcia nierozpuszczonej masy tabletek przez endoskop; dlatego należy rozważyć podanie węgla aktywowanego nawet po upływie 4 lub więcej godzin lub jeśli poziom leku rośnie.

Tolerancja i potencjał uzależniający:  Meprobamat jest silnie uzależniający fizycznie i psychicznie. Odstawienie karbaminianów, podobnie jak odstawienie barbituranów, jest poważne z medycznego punktu widzenia i może potencjalnie wywołać zagrażający życiu zespół odstawienny, który może prowadzić do drgawek, psychozy i śmierci. Podczas odstawiania leku należy unikać leków obniżających próg drgawkowy, takich jak tramadol i amfetamina. Po długotrwałym stosowaniu rozwinie się tolerancja na uspokajająco-nasenne działanie meprobamatu. Nie wiadomo dokładnie, ile czasu zajmuje osiągnięcie poziomu wyjściowego tolerancji.

Efekty działania: Uspokojenie, senność, rozluźnienie mięśni, depresja oddechowa (spowolnienie oddechu), obniżenie libido, euforia (fizyczna i psychiczna), działanie przeciwbólowe (uśmierzenie bólu), zawroty głowy, utrata kontroli motorycznej, osłabienie ostrości wzroku, tłumienie lęku (działanie przeciwlękowe), spowolnienie myśli, tłumienie analizy, odhamowanie, kompulsywne ponowne dawkowanie i urojenia trzeźwości.

Droga podania: doustnie

Dawkowanie: 200-800 mg

Czas działania: 4-6 godzin

Czas półtrwania: 10 godzin

Źródła:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Meprobamat
https://en.wikipedia.org/wiki/Meprobamate
https://psychonautwiki.org/wiki/Talk:Meprobamate
https://en.wikipedia.org/wiki/Aspirin/meprobamate

Meprobamat jest nadal zarejestrowanym i stosowanym lekiem na receptę tylko w Republice Południowej Afryki (RPA). Prolek meprobamatu, czyli karizopridol o bardzo zbliżonym do niego działaniu jest nadal zarejestrowanym i stosowanym lekiem na receptę w USA, tylko w USA (tylko w Stanach Zjednoczonych). Za to łatwo dostępny do kupienia, legalny i powszechny na rynku jest aktywny metabolit meprobamatu, czyli MPP, który działa do niego bardzo, bardzo podobnie i jest już o nim na forum nawet wątek. Polecam go poczytać, bo jest ciekawy i jest też sporo o samym meprobamacie w nim oprócz tego. Meprobamat jest dostępny normalnie, legalnie bez problemu nawet w Polsce do kupienia w sklepach chemicznych od ręki i nawet nie w sklepach z RC, a w normalnych sklepach chemicznych. Także aktywny metabolit meprobamatu 2-metylo-2-propylo-1,3-propanodiol (MPP) jest legalny, dostępny, powszechny i możliwy do kupienia i to nawet w zwykłych sklepach chemicznych. Jest tani, bo kosztuje 225 zł za 25 gramów. 500 gram substancji kosztuje niewiele ponad 2000 złotych.