Dlaczego MDMA? Właściwości tego empatogenu pozwoliły na sprawdzenie jego potencjalnej przydatności w leczeniu zaburzeń psychicznych takich jak np. Zespół stresu pourazowego (PTSD) W kontrolowanym środowisku łączono ze standaryzowaną psychoterapią skoncentrowaną na traumie. Wyniki sugerują  że prowadzi to do redukcji objawów PTSD. Jest jednak środkiem silnie polaryzującym opinię publiczną i społeczność medyczną, a długa lista jego potencjalnych korzyści może iść w parze z listą działań niepożądanych.
MDMA w PTSD:




Metylenodioksymetamfetamina przyciągnęła szczególną uwagę jako środek pomocny w terapii zespołu stresu pourazowego (PTSD) ze względu na możliwość tymczasowego zmniejszenia reakcji lękowej przy jednoczesnym zwiększeniu zaufania i empatii w relacji terapeutycznej. Wg Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 5th Edition (DSM-V) diagnoza PTSD wymaga doświadczenia niezwykle silnego stresora (wydarzenia traumatycznego) związanego ze śmiercią, zagrożeniem życia lub poważnym zranieniem, wywołującym intensywny strach, poczucie głębokiej bezradności i przerażenie.
Badania kliniczne:




Wszystkie badania miały podobną konstrukcję, co pozwoliło na uzyskanie spójnych wyników. Różnice dotyczyły dawkowania MDMA oraz rodzaju stosowanego placebo. Dawki dla grupy leczonej wynosiły odpowiednio 75 mg, 100 mg lub 125 mg, a placebo 0 mg, 25 mg, 30 mg lub 40 mg. W sześciu próbach wzięło udział 105 pacjentów: 31 w grupie kontrolnej i 74 w grupie aktywnej (otrzymujących 3,4-metylenodioksymetamfetamine).Zmiana w punktacji CAPS-IV (Clinician-Administered PTSD Scale for DSM-5), w stosunku do wartości początkowej, która wskazywała na ciężkie objawy PTSD, różniła się istotnie pomiędzy grupami otrzymującymi lek i placebo. Odsetek pacjentów, którzy nie spełniali już kryteriów zespołu stresu pourazowego po drugim leczeniu w grupie aktywnej (otrzymującej lek), wynosił 54,2%, a w grupie kontrolnej 22,6%. Drugorzędnym wynikiem otrzymanym w czterech z sześciu badań klinicznych było zmniejszenie wartości wskaźnika depresji Becka (The Beck Depression Inventory-II, BDI-II); różnica między grupami nie osiągnęła jednak progu istotności statystycznej.