No do przeżycia mnie tam znają, ja aferki lubię kręcić tu nóż zajebałem z stołówki bo miałem swoje żarcie a łyżka nie będę masła smarował, to w pasy mnie wjebali
Jak mi wodę przynosili to plułem na nich
Zeszła pizda wstałem rano tylko za nogę przywiązany , przyszli lekarze stwierdzili coś i pielęgniarka mnie uwolniła
No dużo mógłbym opowiadać, oj działo się
Na detoksie mieliśmy wiadro zrobione i lufkę z długopisu a wiadro od mopa zajebane sprzątaczce kurwa akcje jak chuj

@"Fidel" Ty opowiadasz o terapii czy typowo detoksie?

O detoksie, na terapie to jak się idzie to na poważnie a nie żeby ćpać  fakt mogłem dopisać

Myślałem, że z detoksem jest podobnie xD

Niestety terapię/ośrodki nie do końca to działa. Większość wraca do tego samego. To raczej tresurą bym nazwał

Jest to na tyle złożony systemowy problem (w psychice uzależnieńca, realiach otaczających go i finalnie dysfunkcyjnej publicznej ochronie zdrowia - zwłaszcza psychicznego), że sam pobyt w ośrodku no nie wystarczy. Jest to dobry czas, aby w bezpieczny sposób przeżyć detoks, zbudować fundamenty samoświadomości nałogu, ale po tym trzeba znaleźć dobrego terapeutę (zapewne prywatnie), dobrego psychiatrę (zapewne prywatnie) i stopniowo z ich pomocą restrukturyzować ogromną ilość aspektów życia, behawioralnych mechanizmów, relacji etc. Innymi słowy jest to tytaniczny wysiłek a karty nie sprzyjają nam... Miałem parę podejść i no jak widać finalnie stopniowo sytuacja uzależnieniowa się pogarsza.

Też warto porobić research na temat różnych szkół terapii i terapii uzależnienień, bo niepowodzenia mogą się wiązać z nie odpowiednim stylem walki z nałogiem.

Jak się nie ma determinacji i silnej woli to żadna terapia nie pomoże. Zresztą to może tylko trochę pomóc, a znaczna większość to zawsze samodzielna chęć, bo trzeba samemu chcieć i móc i niewiele tu można pomóc poza samym sobą, to jest praca na własną rękę. No i to trzeba wszystko samemu wiedzieć i nikt tu nagle magicznie nie oświeci i nie pomoże jak samemu się już tego od początku nie wie i nie ma się samemu z siebie tej samoświadomości, innych zajęć i mechanizmów walczenia z tym. Z innymi tymi terapiami już poza uzależnieniami też jest niewiele lepiej i to się raczej nie udaje i nic to nie daje. Jest to nieskuteczne i nie działa zazwyczaj. Skuteczność jest znikoma i to się praktycznie nigdy nie udaje.

Cóż bez chęci, dedykacji, woli i jakiejś odrobiny szczęścia no to będzie tylko się pogarszało. Trzeba mieć też na względzie, że będzie się do końca życia uzależnionym - po prostu można próbować zostać abstynentem, ale statystycznie większości się nie uda (co nie oznacza, że nie warto próbować). Nawet kilka miesięcy trzeźwości może być warte zachodu i poprawić jakość życia a z czasem zaowcować dłuższymi przerwami.

Jeżeli jest tu ktoś, kto był skierowany na terapię uzależnień (grupa/oddział dzienny) to prosiłbym o PW. (albo posta tu, to sam się odezwę)
Chciałbym podpytać o kilka rzeczy.